Pasu I (Lluz de branu), de Rubén d’Areñes

 

Nada malo vien

cola lluz manso y pacetible

del branu:

los páxaros,

como arrepentíos,

los playeros de tela del economatu,

que tamién llegaben en bandaes,

según me diz a la oreya’l neñu que soi

y que recuerda.

Cazar cabezones en calesquier charcu onde bebiera’l ganáu.

Vagar, munchu vagar…

Eses otres enseñances

les que nun pidíemos

y veníen tamién, callandino,

buscándomos.

 

Colesti cola lluz manso y pacetible

del branu,

tres de pasar los caberos díes

xugando colos neños de 1936,

-teníes doce años-

dando saltiquinos nun cascayu que desapaez,

cuando saltes pa dar la vuelta,

ente la lluz manso y pacetible,

y puta embustera del branu.

 

Rubén d’Areñes (Areñes, 1983), tien espublizáu’l llibru Los venticinco pasos (2008).